✧ fagia

zimna i szklana tafla otwiera otchłań jadu

pęka skorupa zbutwiałego odoru myśli

z wnętrza wydobywa się idea złego słowa

a niesiona wiatrem nienawiści zapala iskrę

która karmi się ludzkim błotem

 

na wyżynach destrukcji siedzi fagia

jasny potwór ubrany w szatę zbrukaną krwią

wśród ofiar są zniszczone fundamenty wiary

lęk i cisza rozgościły się w umysłach upadłych

pod ciężarem ran piją łzy samotności

 

poddanym fagi smakuje trucizna

ubóstwiają karmić ją innych nieświadomych

ich zjadliwość niczym wirus porusza przestrzeń

bez ograniczeń napełniają puste dzbany

ilością wykraczającą poza prawdę i fakty

 

kiedy fagia odbiera poczucie godności

a jej poddani wzniecają pożar nienawiści

zapomina o swojej słabości

niedokarmiana umiera

 

z głodu

 

© Artbook